«لغت نامه دهخدا»
[چَ رِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) مؤلف انجمن آرا ذیل «چتر» نویسد: ... و چتر سیاه از علامات بنی عباس بوده همچنین رایت سیاه که بسلاطین خلعت میداده اند، و این دو بیت فرخی را که در صفت خط برآوردن معشوق گفته دلیل آورده است : چه شور خواهی زین بیش کان دو روی سفید سیاه گردد تو شرمسار و من غمگین جواب ده که اگر نیستی سیاهی نیک سیه نبودی چتر خدایگان زمین. || علامت پادشاهی : ماه منیر صورت ماه درفش تو روز سپید سایهء چتر سیاه تو.فرخی. در سیاهی شکوه دارد ماه چتر سلطان ازآن کنند سیاه.نظامی. || علامت سپاه و لشکر پادشاهی. علامتی که چون درفش و لوا پیشاپیش سپاه میبرده اند : تو ز دوری دیده ای چتر سیاه یک قدم پا پیش نه بنگر سپاه.مولوی.