چچله

«لغت نامه دهخدا»

[چَ چَ لَ / لِ] (اِ) بمعنی چپچله است که زمین پر گل ولای و لغزنده باشد. (برهان) (آنندراج). زمینی را گویند که پر آب وگل باشد چنانکه پای در آن بلغزد. (جهانگیری). چپچله و زمین پر گل ولای. (ناظم الاطباء) خلاب و خلاش. (جهانگیری). رجوع به چپچله و خلاب و خلاش شود. || لخشک را نیز گویند و آن کوه پارهء نرمی باشد که طفلان بر آن لغزند. (برهان) (آنندراج). لخشک و کوهپارهء برفی که کودکان بر آن لغزند. (ناظم الاطباء). سُرسُره. رجوع به چپچله شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر