«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (اِ مرکب) بمعنی چراگاه باشد. (آنندراج). زمین چراگاه. (ناظم الاطباء). مرعی. مرتع. چراخوار. چراخور. چراجا. || جای روئیدن علف. (ناظم الاطباء). علف زار. گیاه زار. سبزه زار.