«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ سْ / سِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) چراغ آسمان. آفتاب عالمتاب. (مجموعهء مترادفات). کنایه از آفتاب. (آنندراج). چراغ جهانتاب. چراغ سپهر. چراغ عالم افروز. چراغ جهان : تو شبهای سیه دیدی چه دانی فروغ این چراغ آسمانی. وحشی (ازآنندراج). ز می شد چهرهء آن ماه عالمتاب روشنتر چراغ آسمانی میشود از آب روشنتر. صائب (از آنندراج). رجوع به چراغ آسمان و چراغ سپهر شود. || برق (غیاث).