«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ اَ] (نف مرکب)چراغ افروزنده. افروزندهء چراغ. روشن کنندهء چراغ. || مجازاً، بمعنی روشنی بخش : چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانانست مباد این جمع را یارب غم از باد پریشانی. حافظ.