چراغ افروز

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ اَ] (نف مرکب)چراغ افروزنده. افروزندهء چراغ. روشن کنندهء چراغ. || مجازاً، بمعنی روشنی بخش :
چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانانست
مباد این جمع را یارب غم از باد پریشانی.
حافظ.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر