چراغ بادی

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ غِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)(1) چراغی که در جای بدون سقف روشن کنند و برای اینکه از باد خاموش نشود محفظه ای برای آن تعبیه کنند. چراغی که از باد خاموش نشود. فانوس. چراغ توری. نوعی چراغ نفتی دارای فتیله و لامپ که ساختمان مخصوص دارد و از باد خاموش نمیشود.
(1) - Lampe de mineur.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر