«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ دَ گِ رِ تَ](مص مرکب) روشن شدن چراغ. درگیر شدن چراغ. فروزان شدن چراغ. لازم چراغ برگرفتن. (ارمغان آصفی) : بر آن رخ اعتمادم هست چندانک چراغ از هیچ کویی درنگیرد.خاقانی. ز دیدار تو یوسف را زلیخا مهر برگیرد چراغ دیدهء یعقوب از روی تو درگیرد. صائب (از ارمغان آصفی). || و بمعنی روشن کردن و افروختن و درگیراندن چراغ و چراغ برکردن و چراغ برگرفتن : آفتاب منی و من بچراغت جویم خاصه کز سینه چراغی بسحر درگیرم. خاقانی.