«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ رَ تَ] (مص مرکب)چراغ خاموش شدن. چراغ مردن. چراغ نشستن : بی وصیت دلم از خود نرود شام فراق این چراغیست که از رفتن خود آگاه است. طغرای مشهدی (از ارمغان آصفی).