«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ زَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چراغ زمانه. کنایه از خورشید و آفتاب. رجوع به چراغ زمانه شود. || مجازاً بمعنی چراغ عمر و چراغ زندگی است. - تیره گشتن چراغ زمان؛ کنایه از مردن و فرونشستن چراغ عمر است : سرانجام مرگ آیدت بی گمان دگر تیره گردد چراغ زمان.فردوسی.