«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ سَ حَ گَ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب است. (حاشیهء دیوان حافظ چ قزوینی). چراغ سحر. چراغ سحری. چراغ صبح : نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک در او شرار چراغ سحرگهان گیرد. حافظ (قصاید، دیوان چ قزوینی ص قکز). رجوع به چراغ سحر و چراغ سحری و چراغ صبح شود.