چراغ سحرگهان

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ غِ سَ حَ گَ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب است. (حاشیهء دیوان حافظ چ قزوینی). چراغ سحر. چراغ سحری. چراغ صبح :
نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک
در او شرار چراغ سحرگهان گیرد.
حافظ (قصاید، دیوان چ قزوینی ص قکز).
رجوع به چراغ سحر و چراغ سحری و چراغ صبح شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر