«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ نِ / نَ دَ] (مص مرکب) چراغ روشن کردن. چراغ برافروختن. سوختن و افروختن چراغ. || کنایه از برافروختن. تحویل از برجی ببرجی : چو اندر بره خور نهادی چراغ پسش دشت بودی و در پیش باغ.فردوسی.