«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (اِ) چراگاه حیوانات. (برهان) (آنندراج) (فرهنگ نظام).(1) بمعنی چراگاه است. (جهانگیری). چراگاه. (ناظم الاطباء). چراگه. چرامین : آن شنیدی که در ولایت شام برده بودند اشتران به چرام. سنائی (از جهانگیری). || علف زار باشد. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || علوفه. (ناظم الاطباء). رجوع به چراگاه و چراگه و چرامین شود. (1) - بیانکی میگوید: چمن. مرتع.