چرام

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (اِ) چراگاه حیوانات. (برهان) (آنندراج) (فرهنگ نظام).(1) بمعنی چراگاه است. (جهانگیری). چراگاه. (ناظم الاطباء). چراگه. چرامین :
آن شنیدی که در ولایت شام
برده بودند اشتران به چرام.
سنائی (از جهانگیری).
|| علف زار باشد. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || علوفه. (ناظم الاطباء). رجوع به چراگاه و چراگه و چرامین شود.
(1) - بیانکی میگوید: چمن. مرتع.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر