«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (نف، ق) در حال چریدن. در حال چرا کردن. چراکنان : همی گفت زندان و بند گران کشیدم بسی ناچمان و چران.فردوسی. چران داشتی از دورویه دهن نبد بر تنش راه بیرون شدن.فردوسی. همی خورد و اسبش چمان و چران پلاشان فکنده به بازو کمان.فردوسی. بزی همچنان سالهای دراز دنان و دمان و چمان و چران.منوچهری.