چران

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (نف، ق) در حال چریدن. در حال چرا کردن. چراکنان :
همی گفت زندان و بند گران
کشیدم بسی ناچمان و چران.فردوسی.
چران داشتی از دورویه دهن
نبد بر تنش راه بیرون شدن.فردوسی.
همی خورد و اسبش چمان و چران
پلاشان فکنده به بازو کمان.فردوسی.
بزی همچنان سالهای دراز
دنان و دمان و چمان و چران.منوچهری.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر