«لغت نامه دهخدا»
[چِ وُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) چون و چرا. استدلال خواستن. تعلیل طلبیدن. مناظره. بحث و تعلیل : تو گرد چون و چرا گر همی نیاری گشت چرا و چون ترا ما بجان خریداریم. ناصرخسرو. چرا و چون نرسد دردمند عاشق را مگر مطاوعت دوست تا چه فرماید.سعدی.