«لغت نامه دهخدا»
[چَ زَ] (حامص مرکب)نصیحت و خوشامدی. (ناظم الاطباء). چرب گفتاری. چرب گوئی. خوش سخنی. چرب سخنی. گفتن سخنان دل انگیز و مطبوع طبع مستمع. شیرین سخنی. ثَطعَمَه. بِلَّه. (منتهی الارب) : از باده و از چرب زبانی چنان ماه اندر سر ما هر دو ز مستی اثر آمد.سوزنی. شیرین سخنم دید و بدان چرب زبانی زآن سنگدلی پارگکی نرمتر آمد.سوزنی. || تملق. (ناظم الاطباء). چاپلوسی. تملق گوئی. خوش آمدگوئی. گفتن سخنان خوش ظاهر و فریبنده : دشمن چو نکوحال شوی گرد تو گردد زنهار مشو غره بدان چرب زبانیش. ناصرخسرو. فصاحت را با وقاحت برآمیخته است و چرب زبانی را سرمایهء لقمه های چرب گردانیده. (سندبادنامهء ظهیری ص169).رجوع به چرب زبان و چرب سخنی شود.