«لغت نامه دهخدا»
[چَ گُ] (ص مرکب)چرب زبان. چرب سخن. چربگو. خوش سخن و شیرین زبان : از آن چرب گفتار شیرین زبان گره برگشاد از دل مرزبان.نظامی. همه نیم هشیار و شه نیم مست همه چرب گفتار و شه چرب دست.نظامی. رجوع به چرب زبان و چرب سخن و چربگو شود.