چرب گفتار

«لغت نامه دهخدا»

[چَ گُ] (ص مرکب)چرب زبان. چرب سخن. چربگو. خوش سخن و شیرین زبان :
از آن چرب گفتار شیرین زبان
گره برگشاد از دل مرزبان.نظامی.
همه نیم هشیار و شه نیم مست
همه چرب گفتار و شه چرب دست.نظامی.
رجوع به چرب زبان و چرب سخن و چربگو شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر