«لغت نامه دهخدا»
[چَ گَ] (نف مرکب) گردندهء بر چرخ فلک. آسمان گرد. فلک گرد. آسمان نورد. فلک نورد : یکی دشت پیمای برنده راغ بدیدار و رفتار زاغ و نه زاغ که اندام و مه تازش و چرخ گرد زمین کوب و دریابر و رهنورد.اسدی.