چرکین جامه

«لغت نامه دهخدا»

[چِ مَ / مِ] (ص مرکب) آنکه جامهء کثیف و چرک آلود بتن دارد. کنایه از شخص فقیر و بی چیز : سلطان محمود چون بدروازهء شهر رسید چشمش در میان نظارگیان بر پسری افتاد چرکین جامه... اما سخت نیکوروی. (نوروزنامه). رجوع به چرکین شود. || (اِ مرکب) جامهء چرکین. جامه و رخت کثیف و ناپاک. رجوع به چرکین شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر