چرکین کردن

«لغت نامه دهخدا»

[چِ کَ دَ] (مص مرکب)کثیف کردن. آلوده کردن. شوخگین کردن. تَدنیس. (منتهی الارب). رجوع به چرک و چرکن و چرکین شود.
- چرکین کردن دل کسی را؛ افسرده و ملول و آزرده خاطر ساختن او را.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر