چرویده

«لغت نامه دهخدا»

[چَرْ دَ / دِ] (ن مف / نف) اسم مفعول از «چرویدن». چاره جستن را گَشته و دیده [ کذا(1) ] . (فرهنگ اسدی چ اقبال ص 456). چاره. جستن را گشتن. (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی). چاره جویی کرده. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). چاره جسته. (فرهنگ نظام) :
او سنگدل و من بمانده نالان
چرویده و رفته ز دست چاره(2).
منجیک (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی).
|| دویده. (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). رجوع به چرویدن شود.
(1) - ظاهراً «چاره جستن را گشته و دویده» صحیح است بدلیل اینکه در حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی و برهان قاطع نیز «ودویده» آمده است و ممکن است این تصحیف از اشتباه نسخه نویسان باشد.
(2) - در فرهنگ اسدی چ اقبال ص 456 فقط مصراع اول این شعر منجیک نقل شده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر