«لغت نامه دهخدا»
[چَرْ دَ / دِ] (ن مف / نف) اسم مفعول از «چرویدن». چاره جستن را گَشته و دیده [ کذا(1) ] . (فرهنگ اسدی چ اقبال ص 456). چاره. جستن را گشتن. (حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی). چاره جویی کرده. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). چاره جسته. (فرهنگ نظام) : او سنگدل و من بمانده نالان چرویده و رفته ز دست چاره(2). منجیک (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی). || دویده. (از حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی) (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). رجوع به چرویدن شود. (1) - ظاهراً «چاره جستن را گشته و دویده» صحیح است بدلیل اینکه در حاشیهء فرهنگ اسدی نخجوانی و برهان قاطع نیز «ودویده» آمده است و ممکن است این تصحیف از اشتباه نسخه نویسان باشد. (2) - در فرهنگ اسدی چ اقبال ص 456 فقط مصراع اول این شعر منجیک نقل شده است.