«لغت نامه دهخدا»
[چِ] (اِ) بمعنی چزغ است که خارپشت باشد. (برهان) (آنندراج). خارپشت باشد. (جهانگیری) (انجمن آرا). چزغ و خارپشت. (ناظم الاطباء). چزغ. (فرهنگ نظام) : سینه را همچو چزک(1) ساز حصار زان سپس باش گو جهان پر مار.سنائی. چزک را چون نه تیغ و نه سپر است سینه مر چزک را حصار سر است.سنائی. رجوع به چزغ و چژک و چژ شود. (1) - ن ل: جژک [ جیم و ژ فارسی ].