«لغت نامه دهخدا»
[چِ ژَ] (اِ) خارپشت. (نسخه ای از فرهنگ سروری). چزغ و خارپشت را گویند. (لغات متفرقه در ج 4 برهان ص 2462 چ معین) : سینه را همچو چژک ساز حصار زان سپس گو همه جهان پر مار(1). سنائی (از نسخهء فرهنگ سروری). رجوع به چزغ و چزک و چژ شود. (1) - ن ل: سینه را همچو چزک ساز حصار زان سپس باش گو جهان پر مار. رجوع به چزک شود.