چژک

«لغت نامه دهخدا»

[چِ ژَ] (اِ) خارپشت. (نسخه ای از فرهنگ سروری). چزغ و خارپشت را گویند. (لغات متفرقه در ج 4 برهان ص 2462 چ معین) :
سینه را همچو چژک ساز حصار
زان سپس گو همه جهان پر مار(1).
سنائی (از نسخهء فرهنگ سروری).
رجوع به چزغ و چزک و چژ شود.
(1) - ن ل:
سینه را همچو چزک ساز حصار
زان سپس باش گو جهان پر مار.
رجوع به چزک شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر