چسته خوار

«لغت نامه دهخدا»

[چَ تَ / تِ خوا / خا] (نف مرکب) کسی که اطعمهء مرغوب بی تلاش روزی او شود، چرا که «چسته» چیزی خوردنی است. (غیاث) (آنندراج). چشته خوار. چشته خور. رجوع به چشته و چشته خور شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر