چش

«لغت نامه دهخدا»

[چِ] (موصول + ضمیر) مخفف چه اش. چه آنرا.
- هرچش؛ هرچه آنرا. هرچه ورا. هرچه او را :
چو هرچش ببایست شد ساخته
وز آن ساخته گشت پرداخته.فردوسی.
ز پیغام هرچش بدل بود نیز
بگفتار بر نامه بفزود نیز.فردوسی.
از این همه بستاند بجمله هرچش داد
چنانکه بازستد هرچه داده بود آنرا.
ناصرخسرو.
- هرآنچش؛ هرآنچه او را. هرآن چیز که او را:
بفرمود تا پهلوان سپاه
بخواهد هرآنچش بباید ز شاه.فردوسی.
نه آن تواست ای برادر در او
هرآنچش گمان میبری کان تست.
ناصرخسرو.
|| (ادات استفهام + ضمیر) چش است؛ بمعنی چیست او را، و به گمان فقیر مؤلف مخفف «چه شی» ای «چه چیز» است. (آنندراج)(1). چش است؛ کلمهء فعل بطور استفهام، یعنی چیست او را. (ناظم الاطباء) :
زاهد بخدا بگو می ناب چش است
می خوردن شام و گشت مهتاب چش است
از گندم وقف زشت تر چیزی نیست
چون نان حرام میخوری آب چش است.
اشرف (از آنندراج).
(1) - ظاهراً بر اساسی نیست.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر