چشم بینا

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (ص مرکب) کسی که چشم او دور را خوب بیند و تیزچشم باشد. دوربین. || بیناچشم. روشن بین. عاقبت بین. دورنگر.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر