«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مِ رَ / رُو شَ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) دیدهء روشن. چشم بینا. مقابل چشم تاریک و دیدهء تاریک. -چشم ما روشن گفتن؛ کنایه از چیزی عجیب و غریب دیدن یا حادثهء غیر مترقبه ای اتفاق افتادن. (از آنندراج) : غبار خیل تو چون بر سپهر کحلی شد ستاره ها همه گفتند چشم ما روشن. کمال اسماعیل (از آنندراج). - || نیز بمعنی چشم روشنی گفتن و مبارکباد گفتن است کسی را که خبر خوشی دریافت داشته یا امر خیری برای او اتفاق افتاده. (از آنندراج) : هان بیعقوب بگوئید که از گمشده ات میرسد پیرهنی چشم تو روشن باشد. حاتم کاشی (از آنندراج). رجوع به چشم روشنی شود.