«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ سَ کَ دَ](مص مرکب) بی حیایی کردن. || دیده بر چیزی گماشتن. (آنندراج) : مرا کرد از صبر و آرام فرد چو مقراض تا چشم را سخت کرد. وحید (در تعریف مقراضگر از آنندراج).