«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ زَ دَ] (مص مرکب) قسمی برهم زدن چشم بقصد ایماء و اشاره. اشاره کردن با گوشهء چشم. نوعی غنج و دلال کردن معشوق برای عاشق : چشمکی مزنه و دلی مبره چشمک دیگرش کمک مکنه. شاعر خراسانی(1) (از انجمن آرا). رجوع به چشمک و چشمک زن و چشمک کردن شود. (1) - به لهجهء خراسانی (سبزواری).