«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مِ گَ دُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) دانهء گندم که چاک آن بچشم میماند. (آنندراج).(1) چاک دانهء گندم. شکافی که بر دانهء گندم است : چشم تنگش بوقت بیداری گل بابونه است پنداری چون بیکدیگرش ز خواب نهاد میدهد آن ز چشم گندم یاد. سلیم (از آنندراج). (1) - ظ. مراد از «چشم گندم» همان شکافی است که بر دانهء گندم است و تعبیر مؤلف آنندراج از آن به دانهء گندم صحیح بنظر نمیرسد.