چشم گندم

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مِ گَ دُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) دانهء گندم که چاک آن بچشم میماند. (آنندراج).(1) چاک دانهء گندم. شکافی که بر دانهء گندم است :
چشم تنگش بوقت بیداری
گل بابونه است پنداری
چون بیکدیگرش ز خواب نهاد
میدهد آن ز چشم گندم یاد.
سلیم (از آنندراج).
(1) - ظ. مراد از «چشم گندم» همان شکافی است که بر دانهء گندم است و تعبیر مؤلف آنندراج از آن به دانهء گندم صحیح بنظر نمیرسد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر