«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ حَ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آب زندگی. چشمهء آب حیات. چشمهء آب زندگی. چشمهء حیوان. چشمهء خضر. چشمهء زندگی : ای خاک بر سر فلک آخر چرا نگفت کاین چشمهء حیات مسازید جای خاک. خاقانی. مصطفی چشمهء حیات و مرا خضر چشمه به آب دیده ستند.خاقانی. لبهای تو خضر اگر بدیدی گفتی لب چشمهء حیاتست.سعدی. نقل است که ذوالقرنین در اوقات سیر بلاد و امصار حدیث چشمهء حیات استماع کرد و بجانب چشمهء حیات و ظلمات نهضت فرمود. (حبیب السیر چ قدیم تهران جزء اول از ج 1 ص 16). رجوع به چشمهء حیوان و چشمهء زندگی شود.