«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ خوَرْ / خُر](ترکیب اضافی، اِ مرکب) آفتاب. (ناظم الاطباء). قرص خورشید. خورشید : بفسرد چون نمک ز چشمهء خور چشمهء خور ز آذر تیغش.خاقانی. نور گیتی فروز چشمهء خور زشت باشد بچشم موشک کور.سعدی. بگفت آنچه دانست و شایسته گفت بگل چشمهء خور نشاید نهفت.سعدی. رجوع به چشمهء خورشید شود.