چشمهء خور

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مَ / مِ یِ خوَرْ / خُر](ترکیب اضافی، اِ مرکب) آفتاب. (ناظم الاطباء). قرص خورشید. خورشید :
بفسرد چون نمک ز چشمهء خور
چشمهء خور ز آذر تیغش.خاقانی.
نور گیتی فروز چشمهء خور
زشت باشد بچشم موشک کور.سعدی.
بگفت آنچه دانست و شایسته گفت
بگل چشمهء خور نشاید نهفت.سعدی.
رجوع به چشمهء خورشید شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر