«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ رَ / رُو شَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از خورشید عالم آراست. (برهان). کنایه از آفتاب عالمتاب. (انجمن آرا) (آنندراج). خورشید. (ناظم الاطباء). کنایه از مهر و هور و کنایه از نور و روشنائی آن. چشمهء خور. چشمهء خاوری : اندر آن صحرا که شیران دو لشکر صف کشند و آسمان از بر همی خواند بریشان اقترب چشمهء روشن نبیند دیده از گرد سپاه بانگ تندر نشنود گوش از غو کوس و چلب. فرخی (دیوان ص 6). روزی که ز نعل مرکبان افتد در زلزله جرم مرکب غبرا از تیره غبار، چشمهء روشن تاریک شود چو چشم نابینا.مسعودسعد. چو ناپدید شد از چشم چشمهء روشن دراز گشت شب دیریاز را دامن. (از انجمن آرا). رجوع به چشمهء خاوری و چشمهء خور شود.