«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ / مِ یِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) (1) کنایه از آفتاب است. (برهان) (آنندراج). آفتاب. (ناظم الاطباء) : با کفش این چشمهء سیماب ریز خوانده چو سیماب گریزا گریز.نظامی. || ماه را نیز گویند. (آنندراج). ماه. (ناظم الاطباء). و رجوع به چشمهء سیماب شود. (1) - نور را بسیماب تشبیه کرده اند. (گنجینه 45) (حاشیهء برهان قاطع چ دکترمعین).