چغامه

«لغت نامه دهخدا»

[چَ مَ / مِ] (اِ) سرواد و شعر و چکامه. (فرهنگ اسدی ذیل لغت سرواد حاشیهء ص 107) قصیده را گویند و آن بیتی چند باشد متوازیهء متشارکه در ردیف و قافیه. مبتنی بر مطلعی و گریز و شرطیه (1) زیاده بر هفده بیت. (برهان). بمعنی قصیده و شعر. (انجمن آرا) (آنندراج). به اصطلاح عروض، قصیده یعنی بیتی چند متوازی و مشترک در ردیف و قافیه. و دارای مطلع و گریز و شرطیه و زیاده بر هفده بیت. (ناظم الاطباء). مبدل چگامه. (فرهنگ نظام). قصیده و چکامه و چگامه. نوعی از اقسام شعر که در اصطلاح عروضی قصیده و چکامه نیز گویند. و رجوع به چکامه و چگامه و قصیده شود.
(1) - مشهور «شریطه» است. (حاشیهء برهان قاطع چ معین).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر