چغل خور

«لغت نامه دهخدا»

[چُ غُ خوَر / خُر] (نف مرکب)سخن چین و نمام و افتراکار. (ناظم الاطباء). و رجوع به چغل و چغل خوری شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر