«لغت نامه دهخدا»
[چِ تُ بَ] (اِ مرکب) چفت و بند. چفت و رزه. زلف و زنجیر. (در اصطلاح اهالی فیض آباد بخش تربت حیدریه). -امثال: فلانی دهنش چفت و بست درستی ندارد؛ یعنی یاوه گوی است و راز نگهدار نیست. و رجوع به چفت و چفت و بند و چفت و رزه شود.