چکامه گوی

«لغت نامه دهخدا»

[چَ مَ / مِ] (نف مرکب)گوینده و سرایندهء چامه. قصیده سرای. شاعر و چکامه سرا. آن کس که شعر از نوع قصیده سراید. و رجوع به چکامه و چکامه سرای شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر