چکش خور

«لغت نامه دهخدا»

[چَکْ کُ خوَر / خُر] (اِمص مرکب) قابلیت تخته شدن و کوفته شدن. (ناظم الاطباء). || (نف مرکب)(1) فلزات چکش پذیر. مواد چکش خور. خایسک پذیر. و رجوع به چکش خوردن و چکش خوری شود.
(1) - Malleable.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر