«لغت نامه دهخدا»
[چَ مَ / مِ] (اِ) قصیدهء شعر باشد. (فرهنگ اسدی). سرواد و چغامه و چکامه. (از فرهنگ اسدی چ اقبال حاشیهء ص 107) قصیدهء شعر را گویند. (برهان). قصیده را گویند و آن را چغامه نیز خوانند. (جهانگیری). قصیده که آن را چغامه نیز گویند. (رشیدی). همان چغامه و چامه است که قصیده باشد. (انجمن آرا) (آنندراج). قصیده و چکامه و چغامه. (ناظم الاطباء) : چوگردد آگه خواجه ز حال نامهء من(1) به شهریار رساند سبک چگامهء من. ابوالمثل (از فرهنگ اسدی). بدین حال افزون بود کرد نامه که معینش در بود و لفظش چگامه.(2) ابو المثل(از فرهنگ اسدی). همه پوچ و همه خام و همه سست معانی از چگامه تا بساوند.(3) لبیبی (از جهانگیری). رجوع به چامه و چغامه و چکامه و سرواد و قصیده شود. (1) - ن ل: ... ز کارنامهء من. (2) - در این بیت و دیگر ابیاتی که «چگامه» دارد نسخه بدل «چکامه» نیز آمده است و برعکس. (3) - ن ل: همه یاوه همه خام و همه سست - معانی با حکایت تا پساوند. و نیز مصراع دوم بصورت: «معانی از چکامه تا پساوند» هم در بعضی جاها دیده شده است. و رجوع به چکامه شود.