«لغت نامه دهخدا»
[چِ سُ] (ص مرکب، اِ مرکب)نام عمارتی که ستونهای بسیار داشته باشد. (آنندراج). هر بنایی که دارای ستون زیاد باشد. (ناظم الاطباء). مسجد یا عمارت بزرگ : چنان تیرها در کمان بند بود که هر خانه اش چل ستون می نمود. کلیم (از آنندراج). || (اِخ) قصر معروف چهل ستون در اصفهان که از بناهای مشهور عهد صفویه است و هم اکنون در شهر اصفهان جزء ابنیهء تاریخی مراقبت و نگهداری میشود. باغ چل ستون اصفهان. عمارت چل ستون، در اصفهان. و رجوع به «قصر چهل ستون» ذیل لغت اصفهان و «چهل ستون» شود. || عمارت سلطنتی کلاه فرنگی قزوین از بناهای شاهان صفویه.