چل ستون

«لغت نامه دهخدا»

[چِ سُ] (ص مرکب، اِ مرکب)نام عمارتی که ستونهای بسیار داشته باشد. (آنندراج). هر بنایی که دارای ستون زیاد باشد. (ناظم الاطباء). مسجد یا عمارت بزرگ :
چنان تیرها در کمان بند بود
که هر خانه اش چل ستون می نمود.
کلیم (از آنندراج).
|| (اِخ) قصر معروف چهل ستون در اصفهان که از بناهای مشهور عهد صفویه است و هم اکنون در شهر اصفهان جزء ابنیهء تاریخی مراقبت و نگهداری میشود. باغ چل ستون اصفهان. عمارت چل ستون، در اصفهان. و رجوع به «قصر چهل ستون» ذیل لغت اصفهان و «چهل ستون» شود. || عمارت سلطنتی کلاه فرنگی قزوین از بناهای شاهان صفویه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر