«لغت نامه دهخدا»
[چَ کَ دَ] (مص مرکب)منحنی کردن. خم کردن. خماندن. - پشت کمان و تیر چلیپا کردن؛ کنایه است از نهادن تیر در کمان برای تیراندازی : پشت کمان و تیر چلیپا کند به رزم تا اسم روم و رسم چلیپا برافکند.خاقانی. - چلیپا کردن خویشتن را؛ ظاهراً کنایه از خم کردن و منحنی کردن خویشتن در مقام تعظیم و تکریم کسی و اظهار کوچکی کردن : کسی را که اندیشه ناخوش بود بدان ناخوشی رای او کش بود همی خویشتن را چلیپا کند به پیش خردمند رسوا کند.فردوسی. رجوع به چلیپا شود.