«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (ص نسبی)(1) ساقی را گویند. (برهان). ساقی باشد. (جهانگیری). به معنی ساقی که پیاله دهد. (انجمن آرا) (آنندراج). ساقی. (شرفنامهء منیری) (ناظم الاطباء). باده پیما. میگسار. گسارنده و دهندهء می : یکی سوی می ای چمانی به چم به لب داروی کی، به کف جام جم. ملک الشعراء کاشانی (از انجمن آرا). || خرامان را گویند. (برهان). با حشمت و شوکت خرامان. (ناظم الاطباء). و رجوع به چمان شود. (1) - چمان + ی (نسبت). (حاشیهء برهان قاطع چ معین).