«لغت نامه دهخدا»
[چَ مَ گَ] (حامص مرکب)عمل چمن گرد. گردش کردن و سیر کردن در چمن : بیاد همصفیران در چمن شور خوشی دارم چمن گردی ز هر فرسوده بال و پر نمی آید. دانش (از آنندراج). رجوع به چمن گرد شود.