«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ رُ کَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) کنایه از تباین و عدم تناسب دو چیز یا دو شخص. کنایه از اختلاف و مباینتی که میان دو چیز یا دو شخص نامتناسب در صورت یا معنی وجود دارد. -امثال: بدخواه تو خود را به بزرگی چو تو داند لیکن مثل است این که چناری و کدویی. انوری.