چنگال تیز

«لغت نامه دهخدا»

[چَ] (ص مرکب) تیزچنگال. قوی پنجهء. مجهز برای پیکار. آماده برای نبرد :
تو شادان دل و مرگ چنگال تیز
نشسته چو شیر ژیان پرستیز.فردوسی.
درآمد یکی خاد چنگال تیز.خجسته.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر