«لغت نامه دهخدا»
[چَ تَ] (مص مرکب)چنگال داشتن. دارای چنگ بودن. کنایه است از نیرو داشتن : چنگ باز هوا ندارد کبک دل شیر عرین ندارد رنگ.مسعودسعد. || چنگ داشتن از چیزی؛ دست بازداشتن از آن : بنادانی ز گوهر داشتم چنگ کنون میبایدم بر دل (سر) زدن سنگ. نظامی.