«لغت نامه دهخدا»
[چَ گَ گَ چَ] (اِخ)(1) نام یکی از علمای برهمن. (ناظم الاطباء). از اکابر حکمای هندوستان بوده و در 5027 سال پس از هبوط آدم ابوالبشر ظهور نموده و در آن روزگار گشتاسب شاه ایران بوده است. وی برای تحقیق حال زردشت به ایران آمده و بعقیدهء پارسیان، زردشت از ضمیر او خبر داده و بدو (بزرتشت) ایمان آورده بازگردیده. اصل نام او شنگراچا(2) بود که بزبان علمی هندوان یعنی صاحب شریعت و زراتشت بهرام چگرنکهاچه بفتح جیم پارسی که با کاف ورای بنون زده وهای مجهول گفته : چو نامه نزد چگرنکهاچه آمد دلش در شادی و در کاچه آمد. (آنندراج) (انجمن آرا). رجوع شود به مزدیسنا چ1 ص 479. (1) - در ناظم الاطباء چنگرنگاچه ضبط شده است. (2) - در انجمن آرا «سنگراچپا» آمده است.