چنگزن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ زَ] (نف مرکب) چنگ نواز. چنگی. صنّاج. صنّاجه :
ندارد بجز دختری چنگزن
سر جعد و زلفش شکن بر شکن.فردوسی.
یکی پایکوب و دگر چنگزن
سدیگر خوش آواز و انده شکن.فردوسی.
بیامد بر پادشا چنگزن
خرامان بسان سهیل یمن.فردوسی.
یکی چامه گوی و دگر چنگزن
یکی پای کوبد شکن بر شکن.
فردوسی (از اسدی).
در خراسان بوشعیب و بوذر آن ترک کشی
وآن صبور پارسی وآن رودکی چنگزن.
منوچهری.
ترا شاید این گلرخ سیمتن
که هم پای کوبست و هم چنگزن.اسدی.
بدش نغز رامشگری چنگ زن
یکی نیمه مرد و یکی نیمه زن.
اسدی (گرشاسبنامه).
پیران چنگ پشت و جوانان چنگزن
در چنگ جام باده و در گوش بانگ چنگ.
نظامی.
وآن بت چنگ زن که تاخته بود
کار او را چو چنگ ساخته بود.نظامی.
|| کنایه از ناهید (زهره) است :
از آن دو ستاره یکی چنگزن
دگر لاله رخ چون سهیل یمن.فردوسی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر