«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (ص نسبی) چنگ نواز. چنگ زن. (غیاث اللغات) (آنندراج). نوازندهء چنگ. (ناظم الاطباء). مطربی که ساز چنگ زند : کنون مغنی چنگی(1) کشیده بینی صف چو خواجگان معطل بکنج مسجدها. سپاهانی (از شرفنامهء منیری). یک دست تو با زلف و دگر دست تو با جام یک گوش به چنگی و دگر گوش به نایی. منوچهری. بزیر گل زند چنگی، بزیر سروبن نایی بزیر یاسمین عروه، بزیر نسترن عفری. منوچهری. چنگی طبیب بوالهوس بگرفته زالی را مجس اصلع سری کش هر نفس موئی است در پا ریخته. خاقانی. چنگی آفتاب روی از پس ارتفاع می چنگ نهاده ربع وش بر بر و چهره بربری. خاقانی. پس آنگه ناخن چنگی شکستند ز روی چنگش ابریشم گسستند.نظامی. نوای جهان خارج آهنگی است خلل در بریشم نه در چنگی است.نظامی. نوایی برکشید از سینهء تنگ بچنگی داد کاین در ساز با چنگ.نظامی. نکیسانام مردی بود چنگی ندیمی خاص امیری سخت سنگی.نظامی. چنگیی کو درنوازد بیست وچار چون نیابد گوش گردد چنگ وار.مولوی. آن شنیدستی که در عهد عُمَر بود چنگی مطربی با کر و فر.مولوی. حریفان خراب از می لعل رنگ سر چنگی از خواب در بر چو چنگ. سعدی (بوستان). نهاده پدر چنگ بر نای خویش پسر چنگی و نایی آورده پیش. سعدی (بوستان). بیاور می که نتوان شد ز مکر آسمان ایمن به لعب زهرهء چنگی و بهرام سلحشورش. حافظ. || مقلد و رقاص. (ناظم الاطباء). (1) - در بیت مورد استشهاد بجای کلمه «چنگی» در شرفنامه ساقی آمده است، ولی پس از مراجعه بدیوان معلوم شد پس از مغنی شاعر، «چنگی» آورده و کاتب «چنگی» را به ساقی تبدیل کرده است.