«لغت نامه دهخدا»
[شِ] (نف مرکب) شکافندهء چوب. || (اِ مرکب) پانه و فانه. (ناظم الاطباء). چوبی باشد که درودگران در میان چوب دیگر نهند تا شکافتن آن آسان گردد. (از فرهنگ سروری). چوب شکاونه.